یك بار آقای گل جوانان تهران، آقای گل امید تهران ، قهرمان جوانان و امید با آرارات ، دوبار سوم آسیا و یكبار چهارم، با پرسپولیس سال 75، 77 و 78 قهرمان ایران با پرسپولیس، یكبار قهرمان جام حذفی با پرسپولیس.مثل همه فوتبالیست های ارمنی ایران با پیراهن نارنجی آرارات شروع كرد. بازیهای خوب و گلهای حساسش در تهران و با پیراهن پرطرفدارترین تیم پایتخت نوید روزهای خوب را می داد، روزهایی كه " ادموند" آرزوی دیدن آنها را داشت، اما ناگهان" پسر گلزن" پرسپولیس با افت شدیدی روبرو شد و تاوان آن افت ناگهانی را با جدایی اش از پرسپولیس پس داد. را خیلی ها جدا شدن از پرسپولیس را پایان كار او می دانستند اما او حالا می خواهد ثابت كند كه تمام نشده است.

هنوزهم اگر به سراغ فوتبالی های ارامنه كشور بروید و از آنها در مورد" ادموند" سؤال كنید متوجه می شوید كه " ادموند" برایشان همان محبوبیت سابق را دارد، محبوبیتی كه نه با جدایی اش از آرارات كم شد، نه بارفتن از پرسپولیس .

" ادموند" این روزها مصصم تر از قبل تمرین می كند، شاید او می خواهد روزهای از دست رفته را جبران كند ، شاید هم من و شما از افكارش بی خبریم و نمی دانیم او پایان كار را كجا می داند؛ آقای گلی و قهرمانی با پیراهن سپاهان یا رسیدن به پیراهن تیم ملی؟